
"Хардаж сэрдсэн атаат санаанд Хєтлєгдєж улайрвал хаа Хамаагvй хvнийг гомдоож болно"
В.ШекспирНамрын анхны цас анир чимээгvй бударна. Уул толгодын суга сархиагийг сэвсгэр цас бууралтуулна. Хєлд орсон хvvхдvvд шинэхэн цасан дээр мєрєє vзэж гайхан баясана. Далд хайрын хос мєрийг салхи балласаар л байна. Ээжийн минь єргєсєн сvvний цацлыг санагдуулж, улиасны хєвєн шиг цав цагаахан цас хан хурмаст эргэлдэн нисэж, газарт сэм сэмхэн бууна. Уул толгод, хєндий талыг битvv цас даржээ. Цас бурагнан орж манарахад алсын бараа харагдахгvй, Бямба гаригт орсон тэнгэр онгойх янзгvй. Анхны цас шиг ариухан хvvхэд насаа vдэж байлаа. Хануйн гол vерлэн саваа халих шиг хайр сэтгэл багтаж ядахад єр зvрхэндээ баяраа хуваалцсан тэр жилvvдийн тухай дурсамж урхинаас алдуурсан завь далайд хулжих лугаа сэтгэлийн далайд хєвнєм.
Хайр сэтгэл гэж чухам юу болохыг гvйцэд ухаараагvй явсан vе. Тэр цагт би дєнгєж 18 нас хvрч гэнэн томоогvй байлаа. Зуллхамтай хамт єнгєрvvлсэн тэр алтан мєчvvд хайр сэтгэл мєн байж гэдгийг мэдээгvй явсан. Би тэр нэг єдєр Зуллхамын хайрын талимаарах харцтай тулгарч, єєрийн эрхгvй дальдран доош тонгойсноо санаж байна. Зуллхамын арван хуруу бичгийн машины товчлуур дээр морин тєвєргєєн шиг цамнаж байлаа. Нvдэнд дулаахан, намхан хамартай охиныг Зуллхам гэдэг. Цовоо сэргэлэн 17 настай байж билээ. Эхийн сэтгэл шиг зєєлхєн хайр гэрэлтсэн царайг чимсэн бадамлянхуа уруултай, гунигийн єлєн тоосгvй харцтай будмал єргєн хємсєгтэй, тайрмал гэзгийг задгай унжуулж, шар хормогч, улаан эрээн цамцны дээр хуванцар єргєн бvс бvсэлжээ.